O złotej rybce, która nie ma głosu, a jej marzeniem jest śpiewać

Kiedyś dawno, w odległych czasach, żyła w malutkim stawie złota rybka. Była bardzo piękna, a z jej łusek odbijało się światło słońca, tworząc wspaniałe migoczące kolory. Złota rybka żyła wraz ze swoimi kolegami rybkami, ale zawsze czuła się odrobinę inna. Wszyscy jej koledzy potrafili robić coś, czego ona nigdy nie była w stanie - śpiewać. Wieczorami, kiedy wszystkie rybki ćwiczyły swoje piosenki, złota rybka w głębi serca pragnęła śpiewać, ale nie miała w sobie talentu do tego. W lustrzanym błyskawicznym odbiciu, które kałuży rzucały na ziemie, wciąż jej łuski przypominały o jej marzeniu, ale czuła się beznadziejna. Pewnego dnia złota rybka postanowiła, że spróbuje nauczyć się śpiewać. Wyruszyła w podróż po stawie, pytała inne rybki i szukała pomocy. Niestety, nikt z rybek nie wiedział, jak nauczyć jej śpiewać. Złota rybka była zrozpaczona. Cichutko płynęła po stawie, a łzy spływały po jej pięknych łuskach. W końcu, złota rybka spotkała w swych wodach piękną wróżkę. Ta wróżka znana była wśród ryb całego stawu, jako najmądrzejsza i najlepsza w poradzeniu sobie z problemami. Złota rybka postanowiła zaryzykować i zwróciła się do wróżki z prośbą o pomoc. Wróżka uśmiechnęła się do złotej rybki i powiedziała: "Moja kochana, nauczenie śpiewać nie jest ani łatwe ani szybkie, ale jest jedna rzecz, którą możesz zrobić. Wszyscy zdajemy się na naszą wewnętrzną moc i siłę, ale czasem trzeba szukać pomocy u innych. Jeśli iść przez życie samemu, to jest jakby nienormalne, ale zawsze możesz sięgnąć po pomoc z zewnątrz. Oto twoje marzenie, twoje marzenie, przepiękne złote marzenie - w tym znaleźliśmy sposób na twoją pieśń. Nie musisz śpiewać, by być w zgodzie z tym kto jesteś, ale możesz zawsze wykorzystać to co w tobie tkwi, a wymaga wyrażenia się. Władzę, którą masz - wykorzystaj ją w sposób, jaki dla ciebie jest najważniejszy". Złota rybka przemysłała słowa wróżki i powoli zrozumiała, że nie trzeba śpiewać, aby wypełnić swoje marzenie. W końcu złota rybka znalazła w sobie siłę, by wykorzystać swój talent - jej złote łuski stały się płótnem, na którym malowała piękne obrazy. Złota rybka rozkwitła w tym co robiła i zaczęła zdawać sobie sprawę, że każdy ma swój talent i każdy powinien szukać sposobu, aby ten talent wykorzystać. Zrozumiała, że nie trzeba być najlepszym, aby dokonać czegoś wspaniałego. Od tamtego dnia złota rybka malowała piękne obrazy i dzieliła się swoim talentem ze wszystkimi rybkami w stawie. Nie miała już potrzeby śpiewania, ponieważ zrozumiała, że to co robi, jest równie piękne jak każda piosenka. I tak, złota rybka żyła długo i szczęśliwie, przynosząc szczęście wszystkim, którzy ją znali.