Wiersz o babci i dziadku

Wiersz o babci i dziadku W cieniu starego dębu, pod rozłożystym liściem, Siedzą dziadek i babcia, jak w bajce, jak w snach, Ich oczy pełne mądrości, uśmiechy ciepłe jak słońce, Opowiadają historie, które żyją w ich sercach. Babcia, jak anioł troski, z rękami pełnymi kwiatów, Pieści słowami, jak czuły wiatr, rozgrzewa dusze wnuków, Jej opowieści pachną miodem i lawendą, A jej głos brzmi jak melodia, której nie zapomnisz nigdy. Dziadek, jak kamień, co chroni dom i rodzinę, Jego opowieści to skarby, zapisane w pamięci czasu, Z jego ust płyną słowa mądrości i spokoju, A w jego oczach tli się ogień, który nigdy nie gaśnie. Razem siadają na ławeczce, pod niebem pełnym gwiazd, Opowiadają o dawnych latach, o młodości, o marzeniach, Ich ręce splecione, jak dwa drzewo, silne i trwałe, Bo miłość w nich zaklęta, co przekracza czas i przestrzeń. Babcia z dziadkiem - to skarby, co w sercach mamy, Ich słowa jak ciepły strumień, co koi i daje siłę, W ich oczach widzimy pokolenia, korzenie i skrzydła, Bo w nich drzemie cała piękność świata i domowego ogniska. Niech pamięć o nich trwa, jak najstarszy dąb, Niech ich miłość będzie jak gwiazda na niebie, jasna i niegasnąca, Bo babcia i dziadek - to nasze najcenniejsze skarby, Dar od losu, co na zawsze w sercu mieszka.