Piekło na ziemi

W blasku słońca, co wstaje, Ulice w blasku, lecz serca w cień. Wśród ludzi śmiech, wśród ludzi tkanie, Lecz w każdym spojrzeniu czai się lęk. W szumie miast, w chaosie gwiazd, Słyszę szept, co w serca wnika. Niepokój w duszy, jak czarny las, Co w mroku skrywa swoje tajemnice. Patrzę na twarze, w zgiełku tętni, Zgubione marzenia, jak liście w wietrze. Chociaż wśród tłumów życie tętni, Piekło na ziemi – to nie tylko w cierpieniu. W blasku neonów, w rytmach ulic, W oczach zmęczenie, w sercach pustka. Zagubione dusze w wirze dni, Czasem tylko kłamstwo – prawda krótka. Na każdym rogu, w każdym spojrzeniu, Zatracone nadzieje, co krwawią w ciszy. Człowiek człowiekowi – piekielne zderzenie, Miłość w uścisku, ale lęk w bliznach. Słyszę krzyki, co niosą się w nocy, W mrocznych zakamarkach, gdzie światło nie dociera. Gdzie radość znika, a gniew wciąż rośnie, Gdzie serca nie czują, a umysły zwierzęta. Przyglądam się mrokom, co wokół wirują, Czuję ten ciężar, co przygniata dusze. Wszystkie sny, które w mroku znikają, W piekle na ziemi, w którym wciąż się duszę. Czy jest nadzieja? – pytam w milczeniu, Czy jest gdzieś świt, co rozproszy cienie? Czy znajdę ukojenie w tym szaleństwie? Czy piekło na ziemi ma w sobie zbawienie? W sercach cierpienie, w oczach złamane, W krzyku bezsilności, w smutku ukrytym. Lecz w każdym człowieku tli się ognisko, Mała iskra, co pragnie przełamać byty. Niech w piekle na ziemi wzejdzie światło, Niech miłość zagości, niech nienawiść zgaśnie. Niech w sercach ludzi znów zbudzi się śmiałość, Niech w duszach odrodzi się nadziei jasność. Piekło na ziemi, lecz w nas wciąż tli się, Nadzieja, co w ciemności potrafi zabłysnąć. Choć droga ciężka, choć serce w niepewności, Może wciąż zdołamy odnaleźć to światło. Więc idźmy razem, wśród cieni i blasku, Niech piekło na ziemi stanie się przeszłością. Z miłością w sercach, z odwagą w kroku, Odnajdźmy raj, gdzie nadzieja nie zgaśnie.