Okulary czasu

Przed laty w małej, europejskiej miejscowości Krzysztof odkrył skrzynię, w której znajdowała się para okularów. Były wykonane z pozłacanej stali, z bursztynowymi szkłami. Nie wyglądały na stare, a ich kształt, pozioma obwódka i obłe wypustki okularów sprawiały wrażenie, że pochodzą z przyszłości. Wszyscy mieszkańcy wsi odkryli szybko, że okulary te mają niewyobrażalną moc. Kiedy Krzysztof założył je na nos, zauważył, że czas zaczął się cofać. Wszystko wokół niego poruszało się wstecz i to z prędkością, którą on mógł kontrolować przez zapętlenie procesu na każdym etapie. Jego sąsiedzi dziwili się, jak to możliwe, że taki przedmiot znalazł drogę do ich spokojnej wsi i jakie jeszcze cuda może dokonać. Mężczyzna korzystał z okularów nieraz, ale nigdy nie zdradzał, w jakie miejsca się udał ani co widział w trakcie swoich wędrówek w czasie. Pewnego dnia Krzysztof napotkał na swej drodze młodej mężczyzny, który przedstawił mu propozycję, na którą nie mógł odmówić. Chciał zapłacić ogromne pieniądze za okulary, które miały być eksponowane w muzeum naukowym. Krzysztof wyprzedał swoją największą skarbnicę, ale nadal czuł tęsknotę i smutek za zawsze utraconym przez siebie narzędziem. Jednak kiedy wizytował wspomniane muzeum, ujrzał na wystawie szkło o nazwie Okulary czasu, miał poczucie, że odnalazł swoje skarby. Tym niemniej, mężczyzna czuł się smutny, gdyż usunął swoje zdolności do cofania czasu, ale docenił fakt, że okulary powinny należeć do wszystkich ludzi, a nie do jednej osoby. Teraz inni mogli korzystać ze zdaje się niemożliwej mocy, którą posiadły te okulary. Krzysztof odchodził od muzeum z łezką w oku, ale przekonany, że podarowanie okularów naukowcom była jedyną słuszną decyzją.