W jaki sposób Tolkien przetwarza i zmienia w swoim dziele koncepcje Platona?

J.R.R. Tolkien to jeden z największych pisarzy fantasy, a jego największym dziełem jest oczywiście trylogia Władca Pierścieni. Jednakże, jak wiele innych wielkich dzieł literackich, praca Tolkiena była pełna wpływów innych filozofów i pisarzy. Jednym z tych wpływowych filozofów był Platon, którego koncepcje zostały przetworzone i zmienione w dziełach Tolkiena. Platon uważał, że świat, który nas otacza, jest tylko cieniem prawdziwego świata, który jest niematerialny i wieczny. W swojej twórczości, Tolkien odwołuje się do tej koncepcji poprzez stworzenie mitologii Silmarillionu. Według Silmarillionu, Ilúvatar, bóg stworzył świat, a Melkor – postać reprezentująca zło – stworzył własne wersje różnych elementów świata. Tak jak świat platoniczny, niematerialny i wieczny, tak i Silmarillion reprezentuje prawdziwy świat, zaś świat rzeczywisty jest tylko cieniem prawdziwego. Platon uważał także, że każda dusza na świecie ma swoje miejsce w idealnym świecie dusz, skąd została zesłana na ziemię. W Śródziemiu, Tolkien odwołuje się do koncepcji Platonowskiej duszy poprzez istnienie różnych ras, z których każda ma swoje miejsce i rolę w świecie. Elfy, hobbitowie i ludzie są przedstawieni jako różne typy dusz; elfowie reprezentują dusze mądrości i majestatu, hobbitowie dusze przyziemnego szczęścia, a ludzie dusze związane z przejściem, ponieważ ich życie na ziemi jest krótkie i tymczasowe. Mimo że Platon uważał, że nasz świat jest tylko cieniem prawdziwego świata, wierzył także, że istnieje transcendentna natura dobra, która istnieje w samym sercu wszechświata. To pokłosie Platonizmu jest widoczne w Władcy Pierścieni. Przeciwnicy Saurona reprezentują transcendentne dobro, a Sauron sam jest uosobieniem zła, które jest materialnym cieniem tego, co dobre. Podsumowując, Tolkien był inspirowany koncepcjami Platona i wiele z nich zostało przetworzone w jego dziełach. Simarillion reprezentuje niematerialny i wieczny świat, podobny do Platonicznego świata idei. Rasy i dusze Tolkiena odzwierciedlają Platoniczne koncepcje, że wszystkie dusze mają swoje miejsce w idealnym świecie. W ostatecznym rozrachunku, Tolkienowi udało się wykorzystać Platonizm w swoich dziełach, aby wzbogacić i ulepszyć swoją mitologię.