Jego zielone oczy są najpiękniejsze

Jego zielone oczy są najpiękniejsze, w nich odwaga, w nich siła, w nich miłość, czytam je jak księgę, która nie umrze, pełną tajemnic i pełną radości. Spoglądają ze mnie tak całkiem uparcie, jak gdyby chciały powiedzieć więcej, przyciągają mnie, jak magnes do starej barki, która niegdyś dryfowała po falach morza. Zieleń tego spojrzenia odważyłabym się nazwać, bo w niej zmysłowość, ale i spokój, jakby zielenią liści nieznanego lasu, w ślad za sobą kroczył wiecznych wakacji gość. Mrugnął jednym okiem i uśmiechnął się nieznacznie, przede mną stało najpiękniejsze z ludzkich stworzeń, jego oczy były sercem, dla mnie i tysiącem myśli, kruszyły mury i głębiny, przenikały myśli. Jego zielone oczy były jak morze na wiosnę, kiedy rzeki topnieją, a kwiaty budzą się do życia, w nich miłość świeci jak słońce na niebie, i znów znowu wierzę, że nadzieja nie umiera.