Strajki robotnicze i studenckie w czasach PRL

W czasach PRL strajki robotnicze i studenckie były powszechne, wywołane opresyjnymi warunkami pracy i trudnościami ekonomicznymi. Te manifestacje były jednym z najważniejszych sposobów wyrażania niezadowolenia z systemu władzy. Robotnicze strajki miały miejsce m.in. w Ursusie i Radomiu w 1976 roku. Bezpośrednią przyczyną były podwyżki cen żywności, które tylko zaostrzyły już trudną sytuację ekonomiczną pracowników. Strajki te wywołały reakcję władz, którzy wysłali wojsko i oddziały ZOMO, aby stłumiły protesty. Było to traumatycznym doświadczeniem dla społeczeństwa, które zdecydowanie potępiło reakcję rządu. Studenci również brali udział w protestach i strajkach. W marcu 1968 roku miało miejsce wydarzenie, które nazwano „Marcowymi Wydarzeniami". Pierwotnie były to protesty studenckie w obronie wolności słowa i praw obywatelskich. Jednak rząd odpowiedział represjami, a protesty przerodziły się w antysemickie zamieszki, co zakończyło się masowymi deportacjami intelektualistów pochodzenia żydowskiego. Pod koniec lat 70. miała miejsce falą strajków głodowych skupionych wokół jednoznacznych postulatów, skierowanych przeciwko akademickiemu establishmentowi. 28 czerwca 1978 roku rozpoczął się strajk w Szczecinie, który dotyczył reformy szkolnictwa wyższego. Strajkowali nauczyciele i studenci, co spowodowało zamknięcie uczelni na ponad miesiąc. Akcja w Szczecinie wywołała lawinę podobnych manifestacji innych miast. Na skutek strajków, rząd podjął decyzję o reorganizacji szkolnictwa wyższego. Strajki robotnicze i studenckie w czasach PRL były dla społeczeństwa sygnałem, że rząd nie jest w stanie sprostać wymaganiom społecznym i w konsekwencji przyczyniły się do upadku systemu komunistycznego. po 1989 roku. Dziś należy patrzeć na te wydarzenia przede wszystkim z punktu widzenia walki o wolność i prawa człowieka.